Jaki jest cel wsparcia pomostowego?

Wsparcie pomostowe to instrument finansowy, którego celem jest ułatwienie przedsiębiorcy utrzymania płynności finansowej w pierwszych miesiącach prowadzenia działalności gospodarczej. Jest to forma pomocy przyznawanej w ramach projektów unijnych lub programów krajowych, najczęściej powiązana z wcześniejszym otrzymaniem dotacji na rozpoczęcie działalności.

Wsparcie pomostowe ma charakter comiesięcznego świadczenia, które trafia bezpośrednio na konto przedsiębiorcy i może być przeznaczone na konkretne wydatki związane z funkcjonowaniem firmy – takie jak składki ZUS, wynajem biura, media, księgowość, działania promocyjne czy koszty materiałów niezbędnych do bieżącej pracy. Kluczowe jest to, że środki te mają charakter bezzwrotny pod warunkiem prawidłowego rozliczenia zgodnie z regulaminem projektu. Dla osób samozatrudnionych wsparcie pomostowe stanowi realną pomoc w momencie, gdy biznes dopiero zaczyna generować przychody i każda złotówka na koszty stałe ma znaczenie.

Status podatkowy wsparcia pomostowego

Jednym z najczęściej zadawanych pytań jest to, czy wsparcie pomostowe stanowi przychód do opodatkowania. Zgodnie z interpretacjami organów podatkowych i publikacjami eksperckimi środki otrzymywane w ramach wsparcia pomostowego korzystają ze zwolnienia z podatku dochodowego, co oznacza, że nie zwiększają podstawy opodatkowania PIT.

W praktyce przedsiębiorca nie musi ujmować ich w podatkowej księdze przychodów i rozchodów ani wykazywać jako przychodu w zeznaniu rocznym. Zwolnienie to jest możliwe dzięki art. 21 ust. 1 pkt 137 ustawy o PIT, który obejmuje bezzwrotne środki przyznane z funduszy Unii Europejskiej. Dzięki temu wsparcie ma neutralny charakter podatkowy, co zwiększa jego realną wartość i sprawia, że całość otrzymanej kwoty może być przeznaczona na pokrycie kwalifikowanych kosztów działalności.

Wydatki finansowane ze wsparcia a koszty podatkowe

Choć wsparcie pomostowe jest zwolnione z podatku, to przedsiębiorca musi pamiętać, że wydatki pokryte tymi środkami nie mogą być jednocześnie zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Wynika to z zasady unikania podwójnego korzystania z preferencji podatkowych – skoro środki nie stanowią przychodu, to wydatki sfinansowane z takiej dotacji nie mogą obniżać podstawy opodatkowania.

Jeśli więc samozatrudniony opłaci z tych środków czynsz za lokal czy abonament telefoniczny, nie uwzględnia tych kwot w kosztach w swojej księdze przychodów i rozchodów. W przypadku zakupu środka trwałego współfinansowanego ze wsparcia pomostowego odpisy amortyzacyjne mogą być dokonywane tylko od tej części wartości, która została pokryta ze środków własnych. Dzięki temu rozliczenie pozostaje zgodne z przepisami i pozwala uniknąć ryzyka zakwestionowania kosztów przez urząd skarbowy.

Odliczenia VAT w przypadku wsparcia pomostowego

Kwestia podatku VAT w kontekście wsparcia pomostowego wygląda nieco inaczej niż w przypadku PIT. Przedsiębiorca będący czynnym podatnikiem VAT ma prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupów dokonanych w ramach działalności, o ile są związane ze sprzedażą opodatkowaną, niezależnie od źródła ich finansowania. Oznacza to, że nawet jeśli dany wydatek został sfinansowany w całości ze środków pomostowych, VAT z faktury może być odliczony na zasadach ogólnych. Przykładowo, jeśli samozatrudniony zakupił usługi marketingowe za środki pomostowe i posiada fakturę z wykazanym VAT, może ująć ten podatek w deklaracji VAT-7 lub JPK_V7 i odzyskać go w rozliczeniu. Jest to istotne udogodnienie, ponieważ pozwala przedsiębiorcy obniżyć realny koszt wydatku i dodatkowo poprawia jego płynność finansową w początkowym okresie prowadzenia firmy.

Składki ZUS finansowane z pomostowego a odliczenia

Często wsparcie pomostowe przeznaczane jest na opłacenie składek ZUS, co jest zgodne z przeznaczeniem tego świadczenia. Warto jednak wiedzieć, że składki pokryte ze wsparcia nie mogą być następnie odliczone ani od dochodu, ani od podatku, ponieważ nie stanowią realnego wydatku przedsiębiorcy. Dla samozatrudnionego oznacza to, że choć zyskuje istotną ulgę w postaci pokrycia kosztu przez podmiot finansujący, nie może jednocześnie pomniejszyć swojej podstawy opodatkowania o te kwoty. Mimo braku odliczenia, przedsiębiorca zachowuje prawo do świadczeń zdrowotnych i społecznych, gdyż składki są opłacone i figurują w systemie ZUS jako uregulowane. To rozwiązanie ma zatem wymiar czysto finansowy, ale nie wpływa na status ubezpieczeniowy samozatrudnionego.

Obowiązki dokumentacyjne i rozliczeniowe przedsiębiorcy

Otrzymanie wsparcia pomostowego wiąże się z koniecznością zachowania przejrzystej ewidencji wydatków. Przedsiębiorca powinien prowadzić dokładną dokumentację wszystkich kosztów pokrywanych z otrzymanych środków, w tym faktur, rachunków i potwierdzeń zapłat. Jest to istotne nie tylko w kontekście ewentualnej kontroli z instytucji przyznającej wsparcie, ale także dla prawidłowego rozliczenia podatkowego. W regulaminach projektów unijnych i krajowych często wymaga się składania okresowych sprawozdań lub raportów, które potwierdzają, że środki zostały wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości beneficjent może być zobowiązany do zwrotu części lub całości otrzymanej pomocy, co może mieć poważne skutki dla płynności finansowej młodej firmy. Dlatego tak ważne jest, aby samozatrudniony skrupulatnie przestrzegał wszystkich wymogów formalnych i terminów rozliczeń.

Artykuł Wsparcie pomostowe a samozatrudnienie – jak rozliczyć? pochodzi z serwisu PG Partner Gospodarczy.

Czym jest wycofanie środka trwałego na cele prywatne?

Wycofanie środka trwałego polega na przekazaniu składnika majątku, który wcześniej wykorzystywany był w działalności gospodarczej, do prywatnego majątku przedsiębiorcy. Taka czynność jest prawnie dopuszczalna, jednak pociąga za sobą określone skutki podatkowe oraz wymaga prawidłowej dokumentacji. Kluczowe znaczenie ma moment wycofania oraz to, czy przedsiębiorcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT przy zakupie lub wytworzeniu składnika majątku. W każdym przypadku niezbędne jest wykreślenie środka trwałego z ewidencji oraz sporządzenie protokołu przekazania.

Podatek dochodowy przy wycofaniu środka trwałego

W momencie wycofania środka trwałego z działalności przedsiębiorca przestaje dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Ostatni odpis może zostać ujęty w miesiącu przekazania składnika majątku. Pozostała, niezamortyzowana wartość nie stanowi kosztu uzyskania przychodu, chyba że środek zostanie odpłatnie zbyty. Jeżeli sprzedaż nastąpi przed upływem sześciu lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu wycofania, zysk zostanie zakwalifikowany jako przychód z działalności gospodarczej i opodatkowany zgodnie z przepisami ustawy o PIT.

Konsekwencje na gruncie VAT

Zgodnie z ustawą o VAT przekazanie środka trwałego na cele prywatne może zostać uznane za dostawę towarów, jeśli podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy jego nabyciu lub wytworzeniu. W takim przypadku przedsiębiorca musi rozliczyć podatek VAT według wartości rynkowej lub ceny nabycia z dnia przekazania. Jeżeli przedmiotem przekazania jest część składowa, podstawą opodatkowania jest jej cena nabycia. Dotyczy to wyłącznie czynnych podatników VAT, którzy skorzystali z prawa do odliczenia.

Wymagana dokumentacja przy wycofaniu środka trwałego na cele prywatne

Wycofanie środka trwałego musi zostać odpowiednio udokumentowane. Przedsiębiorca sporządza protokół przekazania, który powinien zawierać datę, dane firmy, opis przekazywanego składnika majątku, jego numer ewidencyjny oraz informację o opodatkowaniu VAT. Niezbędne jest także wykreślenie środka z ewidencji środków trwałych wraz ze wskazaniem daty i przyczyny wycofania. W przypadku obowiązku rozliczenia VAT sporządza się dokument wewnętrzny stanowiący podstawę do wykazania podatku należnego w rejestrze sprzedaży.

Korekty VAT przy środkach trwałych

Przekazanie środka trwałego może również wiązać się z obowiązkiem korekty podatku VAT, jeżeli jego wartość przekracza 15 000 zł. Okres korekty wynosi 5 lat, co oznacza, że zmiana przeznaczenia środka trwałego z firmowego na prywatny może spowodować konieczność proporcjonalnego rozliczenia wcześniej odliczonego podatku. Korekta dokonywana jest w deklaracji VAT za okres, w którym nastąpiła zmiana przeznaczenia środka trwałego.

Sprzedaż wycofanego środka trwałego

Jeżeli przedsiębiorca zdecyduje się sprzedać wycofany środek trwały, musi wziąć pod uwagę okres sześciu lat od momentu jego przekazania do majątku prywatnego. Zbycie przed upływem tego okresu skutkuje koniecznością rozliczenia przychodu w ramach działalności gospodarczej i opodatkowania go podatkiem dochodowym. Dopiero po sześciu latach sprzedaż nie wiąże się z obowiązkiem podatkowym w PIT. Niezależnie od tego, operacja powinna być dobrze udokumentowana, a cena sprzedaży musi odpowiadać wartości rynkowej.

Artykuł Wycofanie środka trwałego z firmy do majątku prywatnego pochodzi z serwisu PG Partner Gospodarczy.

Ile kosztuje ZUS na działalności jednoosobowej?

Największym wydatkiem w JDG są składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. U przedsiębiorców, którzy nie korzystają już z żadnych ulg i płacą tzw. duży ZUS, comiesięczne obciążenia mogą przekraczać nawet 2000 zł.

Od stycznia 2025 r. składki na ubezpieczenia społeczne wynoszą min.:

• Emerytalna: 1015,78 zł
• Rentowa: 416,30 zł
• Wypadkowa: 86,90 zł
• Fundusz Pracy: 127,49 zł
• Chorobowa (dobrowolna): 127,49 zł.

Łącznie, jeśli zdecydujesz się na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, zapłacisz 1773,96 zł miesięcznie. Bez tej składki będzie to już 1646,47 To jednak nie koniec, bo oczywiście dochodzi jeszcze składka zdrowotna.

Nadal obowiązują zasady wprowadzone przez Polski Ład. Składki zdrowotne zależą od formy opodatkowania:

• Będąc na skali podatkowej zapłacisz 9% od dochodu,
• przy podatku liniowym jest to 4,9%,
• a przy ryczałcie obowiązują trzy progi kwotowe w zależności od rocznych przychodów.

Minimalna składka zdrowotna w 2025 roku wynosi 431,18 zł, ale może być wyższa, jeśli zarabiasz więcej.

Jaki ZUS na start?

Jeśli dopiero zaczynasz swoją przygodę z działalnością, na pewno zainteresują Cię obniżone składki ZUS dla nowych firm. Przez pierwsze pół roku możesz skorzystać z tzw. ulgi na start, która zwalnia Cię z opłacania składek na ubezpieczenia społeczne. Wówczas musisz płacić wyłącznie składkę zdrowotną.

Po sześciu miesiącach możesz przejść na mały ZUS, który obowiązuje przez kolejne 24 miesiące. Podstawą wymiaru składek jest 30% minimalnego wynagrodzenia. Składki społeczne przy preferencyjnym ZUS-ie wyglądają następująco:

• Emerytalna: 273,24 zł
• Rentowa: 111,98 zł
• Wypadkowa: 23,38 zł
• Dobrowolna chorobowa: 34,30 zł
• Fundusz pracy: 0,00 zł

Łącznie daje to składki na poziomie 442,90 zł z chorobowym lub 408,60 zł bez. Do tego dochodzi składka zdrowotna.

Porównanie składek ZUS

1. Jeśli jesteś na początku swojej drogi z JDG i korzystasz z ulgi na start: zapłacisz wyłącznie składkę zdrowotną. Będą to koszty na poziomie 431,18 zł (przy skali podatkowej i niższym dochodzie) lub od 376,16 zł do 1127,74 zł (przy ryczałcie).
2. Jeśli przysługuje Ci preferencyjny ZUS: zapłacisz razem składki społeczne w kwotach od 408,60 zł (bez chorobowego) do 442,90 zł (z chorobowym) i składkę zdrowotną zależną od formy opodatkowania (od 785 zł do 1550 zł).
3. Jeżeli masz działalność dłużej niż 30 miesięcy i nie masz już ulg: comiesięczny koszt prowadzenia firmy to średnio ok. 2205 zł. Na wszystko składają się pełne składki społeczne od 1773,96 zł (z chorobowym) i składka zdrowotna w min. wysokości 431,18 zł.

Ile płaci się podatku na własnej działalności?

Jako samozatrudniony możesz wybrać jedną z trzech form opodatkowania. Każda z nich oznacza inne zasady i stawki podatku:

• Skala podatkowa (zasady ogólne): płacisz 12% podatku do 120 000 zł dochodu rocznie. Powyżej tego progu stawka rośnie do 32%. Jest to jedyna forma, która umożliwia wspólne rozliczenie z małżonkiem i korzystanie z ulg prorodzinnych.
• Podatek liniowy: zawsze wynosi 19% od dochodu, niezależnie od jego wysokości. Nie masz jednak dostępu do większości ulg i odliczeń.
• Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych: stawki zależą od rodzaju działalności, od 2%, przez 8,5%, 12% i 15%, do nawet 17%. Podatek oblicza się od przychodu, bez możliwości odliczenia kosztów uzyskania.

Pamiętaj! Wybór formy opodatkowania wpływa nie tylko na wysokość samego podatku, ale również na sposób obliczania składki zdrowotnej.

Dodatkowe koszty na JDG, o których warto pamiętać

Prowadzenie firmy to jednak nie tylko ZUS i podatki. Do comiesięcznych lub kwartalnych wydatków należy doliczyć m.in. koszty księgowości. Obsługa biura rachunkowego kosztuje od 350 do 1300 zł miesięcznie, w zależności od formy opodatkowania i dokumentacji do obsługi.

Pamiętaj też o tzw. Kosztach ukrytych. Są to chociażby wydatki na marketing, hosting, domeny, licencje na oprogramowanie czy reklamy.

Koszty JDG: Czy planowane są jakieś zmiany?

Nadal obowiązują przepisy Polskiego Ładu, jednak planowano uproszczenie systemu od kolejnego roku. Nowelizacja ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, uchwalona przez Sejm 4 kwietnia, zakładała wprowadzenie składki zdrowotnej w dwóch częściach:

• ryczałtowej (9% od 75% minimalnego wynagrodzenia); oraz
• procentowej, naliczanej od nadwyżki dochodu lub przychodu powyżej określonych progów.

Nowe zasady miały dotyczyć wszystkich form opodatkowania: skali podatkowej, podatku liniowego i ryczałtu. Projekt spotkał się jednak z krytyką części środowisk. Ostatecznie 6 maja 2025 r. Prezydent zawetował ustawę, uzasadniając decyzję brakiem wystarczających konsultacji społecznych.

W związku z tym dalszy los reformy pozostaje niepewny. Jako przedsiębiorca powinieneś śledzić rozwój sytuacji legislacyjnej, gdyż temat składki zdrowotnej najprawdopodobniej powróci w zmienionej formie.

Koszty to tylko jedna strona medalu. Druga to niezależność, wpływ na własne życie i poczucie, że budujesz coś swojego. Dlatego jeśli liczby Cię nie zniechęcają, tylko mobilizują, ruszaj z rejestracją firmy. Własna działalność wiąże się z wydatkami, ale jest też doskonałą inwestycją, która często zwraca się szybciej, niż myślimy.

Artykuł Koszty prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej pochodzi z serwisu PG Partner Gospodarczy.

Jakie są zasady ustalania składki zdrowotnej po wznowieniu działalności?

W momencie odwieszenia swojej działalności, jako przedsiębiorca ponownie podlegasz obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. W związku z tym od tej pory musisz opłacać swoją składkę zdrowotną. Po wznowieniu składka nie pozostaje jednak taka sama jak wcześniej. Należy naliczyć ją na nowo – i tutaj warto poznać zasady, które obowiązują.

Wpływ formy opodatkowania na składkę zdrowotną

To, w jaki sposób rozliczasz się z urzędem skarbowym, ma niebagatelne znaczenie dla wyliczenia Twojej składki zdrowotnej.

Dokładniej:

• Jeśli wybrałeś skalę podatkową lub podatek liniowy – wysokość składki zdrowotnej jest uzależniona od dochodu, który osiągasz w poprzednim miesiącu. Jeśli działalność była zawieszona przez dłuższy czas, a w miesiącu poprzedzającym wznowienie nie było żadnego dochodu, podstawą do naliczenia składki może być minimalne wynagrodzenie.
• Ryczałt – w tym przypadku podstawą obliczenia składki zdrowotnej jest przychód uzyskany w miesiącu wznowienia, pomniejszony o zapłacone składki na ubezpieczenia społeczne i 50% zapłaconej składki zdrowotnej.

Jak widać, przy wznowieniu działalności bardzo istotne jest zaplanowanie miesiąca powrotu do aktywności gospodarczej. W ten sposób możesz uniknąć niespodzianek związanych z wysokością nowej składki zdrowotnej.

Chwila wznowienia działalności

W kontekście składki zdrowotnej znaczenie ma nie tylko forma opodatkowania, ale również moment, w którym zdecydujesz się na powrót do prowadzenia swojej firmy.

Dokładniej:

1. Działalność zawiesiłeś i wznowiłeś w tym samym roku kalendarzowym.

Jeśli działalność była zawieszona np. od maja do listopada i odwieszasz ją w tym samym roku, podstawa do obliczenia składki za pierwszy miesiąc po wznowieniu jest ustalana na podstawie dochodu lub przychodu sprzed zawieszenia.

Przykład: Mariusz zawiesił działalność 1 maja 2024 r. i odwiesił ją 1 grudnia 2024 r. Podstawa do naliczenia składki zdrowotnej za grudzień będzie oparta na dochodzie lub przychodzie z kwietnia 2024 r.

2. Zawiesiłeś działalność w jednym roku, a wznawiasz ją już w kolejnym.

Jeśli działalność została zawieszona np. w listopadzie 2024 r., a wznawiasz ją w lutym 2025 r., podstawę do wyliczenia składki zdrowotnej ustala się według nowego roku składkowego. W tym przypadku, gdy nie było dochodów w poprzednim miesiącu, przyjmuje się minimalne wynagrodzenie jako podstawę wymiaru.

Składka zdrowotna a przychody i koszty podczas okresu zawieszenia

Przychody, które uzyskałeś w czasie zawieszenia działalności, a także koszty wówczas poniesione, nie są uwzględnianie przy obliczaniu podstawy wymiaru nowej składki zdrowotnej po jej odwieszeniu. Oznacza to, że wszystkie transakcje dokonane w czasie zawieszenia, np. sprzedaż środków trwałych lub regulowanie zobowiązań, nie wpływają na wysokość składki.

Roczne rozliczenie składki zdrowotnej

Nie warto zapominać również o tym, że przedsiębiorcy rozliczający się skalą podatkową lub podatkiem liniowym, muszą co roku rozliczać swoją składkę zdrowotną. Jeśli Twoja działalność była zawieszona tylko przez część roku, przychody i koszty z tego okresu nie są brane pod uwagę przy obliczaniu rocznej podstawy wymiaru składki. W związku z tym, gdy dochód został osiągnięty w okresie zawieszenia, nie wpłynie on na wysokość Twojej rocznej składki zdrowotnej.

Jakie są obowiązki wobec ZUS po wznowieniu działalności?

Po wznowieniu działalności musisz nie tylko od nowa opłacać składkę zdrowotną, ale najpierw ponownie zgłosić się do ZUS-u jako płatnik ubezpieczeń. W tym celu należy złożyć odpowiednie formularze, np. ZUS ZUA lub ZUS ZZA, w zależności od zakresu ubezpieczeń. Musisz zrobić to maksymalnie w ciągu 7 dni od daty wznowienia działalności. Brak terminowego zgłoszenia może skutkować konsekwencjami, np. ZUS może naliczyć dodatkowe odsetki za zwłokę.

Pozostałe zasady dotyczące wznowienia działalności gospodarczej

Po wznowieniu działalności pamiętaj o pozostałych kwestiach:

• W okresie zawieszenia nie trzeba opłacać składek zdrowotnych, ale po odwieszeniu obowiązek ten powraca na pełną skalę.
• Przychody i koszty poniesione w czasie zawieszenia nie wpływają na ustalanie podstawy składki zdrowotnej.
• Dla przedsiębiorców na skali podatkowej i podatku liniowym rok składkowy trwa od 1 lutego do 31 stycznia.

Dla ryczałtowców rok składkowy trwa od 1 stycznia do 31 grudnia.

Artykuł Wznowienie działalności gospodarczej w kontekście składki zdrowotnej pochodzi z serwisu PG Partner Gospodarczy.

Na czym polega pełna księgowość?

Pełna księgowość to zaawansowany system ewidencji finansowej, który obejmuje prowadzenie ksiąg rachunkowych, sporządzanie bilansów, rachunków zysków i strat oraz innych sprawozdań finansowych. Wymaga ona szczegółowego rejestrowania wszystkich operacji finansowych przedsiębiorstwa.

Zasady prowadzenia ksiąg rachunkowych

Pełne księgi rachunkowe składają się z kilku elementów: dziennika operacji gospodarczych, księgi głównej, księgi pomocniczej oraz zestawień obrotów i sald. Księgi muszą być prowadzone w sposób ciągły, a wszelkie zapisy muszą być dokonywane na podstawie dokumentów źródłowych, takich jak faktury czy wyciągi bankowe.

Obowiązki podatkowe i sprawozdawcze

Przedsiębiorcy prowadzący pełną księgowość są zobowiązani do sporządzania sprawozdań finansowych na koniec każdego roku obrotowego. Dokumenty te muszą być zgodne z przepisami ustawy o rachunkowości i przekazywane odpowiednim organom, np. urzędowi skarbowemu.

Kiedy pełna księgowość jest wymagana?

Pełna księgowość staje się obowiązkowa, gdy przychody przedsiębiorcy przekroczą limit 2 milionów euro. Może być również wymagana dobrowolnie, jeśli przedsiębiorca decyduje się na prowadzenie bardziej zaawansowanego systemu ewidencji finansowej w celu lepszego zarządzania firmą.

Kto musi prowadzić pełną księgowość?

Do obowiązku prowadzenia pełnej księgowości są zobowiązane:

• spółki prawa handlowego, takie jak spółki akcyjne i z o.o.;
• jednostki działające zgodnie z przepisami prawa bankowego, obrotu papierami wartościowymi, ubezpieczeniowego i podobnych;
• jednostki samorządowe (gminy, powiaty, województwa);
• fundusze celowe oraz jednostki budżetowe;
• zagraniczne firmy oraz ich oddziały i przedstawicielstwa;
• jednostki korzystające z subwencji i dotacji.

Pełna księgowość dotyczy więc szerokiej grupy podmiotów, niezależnie od przychodów.

Zalety i wyzwania pełnej księgowości

Główną zaletą pełnej księgowości jest pełniejsza kontrola nad finansami firmy oraz większa przejrzystość. Jednak prowadzenie ksiąg rachunkowych wiąże się z wyższymi kosztami oraz większą ilością formalności, co może stanowić wyzwanie dla małych firm.

Biuro rachunkowe – pełna księgowość w jednoosobowej działalności gospodarczej

Pełna księgowość w jednoosobowej działalności gospodarczej może wydawać się skomplikowana, ale daje przedsiębiorcy lepszy wgląd w finanse firmy i pomaga w zarządzaniu operacjami. Warto rozważyć jej wdrożenie, zwłaszcza gdy firma się rozwija i osiąga większe obroty.

Artykuł Pełna księgowość w jednoosobowej działalności gospodarczej pochodzi z serwisu PG Partner Gospodarczy.

Kto może skorzystać z ulgi na start?

Z ulgi na start mogą skorzystać osoby, które:

1. Rozpoczynają działalność gospodarczą po raz pierwszy – jest to oferta skierowana głównie do osób fizycznych prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą lub wspólników spółek cywilnych.
2. Wznawiają działalność po co najmniej 60 miesiącach od jej zakończenia lub zawieszenia – przedsiębiorcy, którzy po pięciu latach postanowią wrócić do prowadzenia firmy, również mogą skorzystać z ulgi na start.
3. Nie świadczą usług na rzecz byłego pracodawcy – przedsiębiorcy nie mogą wykonywać działalności na rzecz byłego pracodawcy, u którego w bieżącym lub poprzednim roku kalendarzowym pracowali na etacie i wykonywali te same czynności, które są przedmiotem nowej działalności gospodarczej​.

Jakie warunki trzeba spełnić?

Aby móc skorzystać z ulgi, przedsiębiorca musi spełniać kilka dodatkowych warunków:

• Brak ubezpieczenia w KRUS – osoby prowadzące działalność rolniczą nie mogą korzystać z ulgi na start.
• Zawieszenie działalności nie przerywa ulgi – jeśli przedsiębiorca zdecyduje się zawiesić działalność, ulga nadal trwa, ale okres zawieszenia wlicza się do 6 miesięcy ulgi.

Co obejmuje ulga na start?

Ulga na start oznacza zwolnienie z opłacania składek na ubezpieczenia społeczne przez pierwsze 6 miesięcy działalności. Ważne jest jednak, aby pamiętać, że nie obejmuje ona składek na ubezpieczenie zdrowotne – przedsiębiorca nadal musi je płacić. Zwolnienie dotyczy tylko przedsiębiorcy, a nie osób współpracujących z nim czy zatrudnionych pracowników.

Co dzieje się po 6 miesiącach?

Po zakończeniu 6-miesięcznego okresu korzystania z ulgi na start, przedsiębiorca ma możliwość skorzystania z tzw. małego ZUS-u, który pozwala na opłacanie niższych składek przez kolejne 24 miesiące. Dzięki temu, nowi przedsiębiorcy mają więcej czasu na rozwój swojego biznesu przed koniecznością płacenia pełnych składek ZUS​.

Ulga na start – co warto wiedzieć?

Chociaż ulga na start jest dużym wsparciem dla nowych przedsiębiorców, ma też swoje ograniczenia. Przedsiębiorca, który zdecyduje się na skorzystanie z ulgi, nie jest objęty ubezpieczeniem społecznym, co oznacza brak dostępu do świadczeń chorobowych czy wypadkowych. Dla osób, które chcą mieć zabezpieczenie w przypadku choroby lub wypadku, istnieje możliwość dobrowolnego opłacania składek na ubezpieczenie społeczne.

Ulga na start to świetne rozwiązanie dla osób, które dopiero rozpoczynają swoją działalność gospodarczą. Dzięki niej mogą zaoszczędzić na kosztach prowadzenia firmy przez pierwsze pół roku, co jest szczególnie ważne w fazie rozruchu biznesu. Jednak decyzja o skorzystaniu z ulgi powinna być dobrze przemyślana, zwłaszcza jeśli ważne jest dla nas posiadanie ubezpieczenia społecznego.

Artykuł Ulga na start – kto może z niej skorzystać? pochodzi z serwisu PG Partner Gospodarczy.

Czy istnieje możliwość dalszego prowadzenia firmy po śmierci właściciela?

Jednoosobowa działalność gospodarcza funkcjonuje pod imieniem i nazwiskiem właściciela, co oznacza, że wszelkie aktywa są jego własnością. Firma nie ma własnej osobowości prawnej odseparowanej od przedsiębiorcy. Identyfikatory takie jak NIP i REGON są przypisane bezpośrednio do osoby fizycznej. Z tego względu zgon właściciela jednoosobowej działalności gospodarczej zasadniczo uniemożliwia dalsze prowadzenie firmy, chyba że zostanie powołany zarząd sukcesyjny.

To wiąże się z zakończeniem umów pracowniczych, wygaśnięciem wszelkich licencji, koncesji oraz pozwoleń, a także niemożnością dalszego dokonywania rozliczeń podatkowych. Na dzień zgonu przedsiębiorcy wszystkie umowy o pracę zawarte z zatrudnionymi automatycznie się rozwiązują. Jeśli pracownicy mieli jakiekolwiek roszczenia finansowe względem pracodawcy, wówczas przechodzą one na spadek. Oznacza to, że spadkobiercy muszą być gotowi do ich spłacenia.

Zgodnie z art. 12 ust. 1b ustawy o ewidencji i identyfikacji podatników numer NIP przypisany do przedsiębiorcy traci ważność z chwilą wygaśnięcia możliwości powołania zarządcy sukcesyjnego (do dwóch miesięcy po śmierci przedsiębiorcy). Zgon osoby fizycznej będącej podatnikiem prowadzi do jego wykreślenia z rejestru podatników VAT (jeżeli nie zostanie ustanowiony zarząd sukcesyjny).

Obowiązki podatkowe dopełniane przez spadkobierców

Zarząd sukcesyjny może być ustanowiony zarówno przez przedsiębiorcę za jego życia, jak i przez spadkobierców po jego śmierci. Ważne jest, aby pamiętać, iż możliwość mianowania zarządcy sukcesyjnego wygasa po upływie dwóch miesięcy od daty śmierci przedsiębiorcy.
W sytuacji, gdy zarząd sukcesyjny nie zostanie ustanowiony, należy założyć, że z chwilą śmierci przedsiębiorcy, jego działalność gospodarcza przestaje istnieć jako jednostka prawna.

Na mocy art. 97 Ordynacji podatkowej spadkobiercy przejmują określone w przepisach prawa majątkowe i obowiązki zmarłego podatnika. Dodatkowo art. 98 tej ustawy określa, że w kwestii odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosuje się regulacje Kodeksu cywilnego dotyczące akceptacji lub odrzucenia spadku oraz odpowiedzialności za długi spadkowe. Jednak spadkobiercy nie muszą osobiście dokonywać obliczeń podatkowych ani składać deklaracji podatkowych w imieniu zmarłego.

Zgodnie z art. 100 Ordynacji podatkowej to organ podatkowy wyznacza w jednej decyzji zakres odpowiedzialności bądź praw każdego ze spadkobierców, bazując na ostatecznych decyzjach dotyczących zmarłego oraz jego zobowiązań wynikających ze złożonych deklaracji. W przypadku, gdy deklaracja spadkodawcy była niepoprawna lub nie została złożona, organ podatkowy ustala zakres odpowiedzialności spadkobierców, określając np. kwotę do zapłaty lub nadpłaty.

Oznacza to, że spadkobiercy nie są zobligowani do samodzielnego obliczenia i zapłaty podatku dochodowego za okres od początku roku podatkowego do dnia śmierci przedsiębiorcy, ani do składania rocznego zeznania podatkowego za zmarłego przedsiębiorcę.
W kontekście zobowiązań podatkowych spadkobiercy otrzymują od organu podatkowego stosowną decyzję. Nie należy do ich obowiązków składanie deklaracji podatkowych za zmarłą osobę. Podatek będący częścią pasywów spadku jest płatny na podstawie decyzji wydanej przez naczelnika urzędu skarbowego. Spadkobiercy mają 14 dni na zapłatę podatku od momentu otrzymania dokumentu.

Zobowiązania podatkowe po zgonie przedsiębiorcy

Kiedy przedsiębiorca jest aktywnym podatnikiem VAT, spadkobiercy nie muszą zajmować się wyrejestrowywaniem zmarłego przedsiębiorcy z rejestru poprzez składanie formularza VAT-Z. Zgodnie z art. 96 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług zadaniem naczelnika urzędu skarbowego jest automatyczne wykreślenie podatnika po jego śmierci, bez konieczności wnioskowania o to przez spadkobierców.

Podobnie sprawa wygląda z obowiązkiem sporządzenia remanentu likwidacyjnego, określonym w art. 14 ust. 5 ustawy o VAT. Zgodnie z przepisami to podatnicy, w tym dziedziczone przedsiębiorstwo ze statusem podatnika, są zobowiązani do wykonania tej czynności, a nie spadkobiercy zmarłego podatnika VAT. Potwierdza to interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 kwietnia 2021 roku, który wyjaśnia, że spadkobierca, który nie przejmuje działalności gospodarczej zmarłego, nie jest zobowiązany do składania deklaracji za okresy niezamknięte przez zmarłego ani do sporządzenia remanentu likwidacyjnego oraz opodatkowania towarów w nim zawartych.

Sprzedaż majątku przez spadkobierców

Sprzedaż majątku nabytego w drodze spadku przez spadkobierców nie podlega opodatkowaniu VAT. Transakcje dokonane przez osoby fizyczne w ramach zarządzania własnym majątkiem prywatnym wyłączone są z kręgu obowiązków podatników VAT.

Należy pamiętać, że termin „majątek prywatny” nie jest bezpośrednio używany w ustawie o VAT, ale wynika z interpretacji art. 15 ust. 2 tej ustawy. Odniesienie można znaleźć w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dotyczącym opodatkowania sprzedaży części majątku prywatnego przez osobę będącą podatnikiem VAT, która nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej.

Majątek prywatny to część majątku osoby fizycznej nieprzeznaczona i niewykorzystywana w celach działalności gospodarczej. Jeśli spadkobierca nie zamierza wykorzystywać majątku nabytego w spadku do celów gospodarczych, a jedynie dokona jego sprzedaży, nie będzie uznany za podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Oznacza to, że działając w ramach prawa do dysponowania własnym majątkiem, nie będzie podlegał obowiązkom podatnika VAT.

Spadkobiercy nie są więc zobowiązani do płacenia VAT z tytułu sprzedaży majątku otrzymanego w spadku ani do składania w tym zakresie deklaracji JPK VAT. Odpłatne zbycie rzeczy ruchomych nabytych po zmarłym przedsiębiorcy zostaje zwolnione z opodatkowania, jeżeli sprzedaż nastąpi po upływie sześciu miesięcy od nabycia i nie będzie prowadzona w ramach działalności gospodarczej przez spadkobiercę.

Artykuł Jednoosobowa działalność gospodarcza a śmierć przedsiębiorcy pochodzi z serwisu PG Partner Gospodarczy.

Działalność nierejestrowana – na czym polega?

Działalność nierejestrowana jest zdefiniowana w artykule 5. ustawy Prawo przedsiębiorców i określana jest tam jako „działalność”. Aby zaklasyfikować przedsiębiorcę jako wykonującego działalność nierejestrowaną, musi on spełniać jednocześnie dwie kryteria określone w art. 5 ust. 1 tej ustawy: po pierwsze jego przychody z takiej działalności nie mogą przekraczać w żadnym miesiącu 75% minimalnego wynagrodzenia (od 1 lipca 2023 roku wynosi 2700 zł, a w roku 2024 zmienia się dwukrotnie – od stycznia do końca czerwca będzie to 3 181,50 zł, a od lipca do grudnia wzrośnie do 3 225 zł). Po drugie przedsiębiorca nie może prowadzić żadnej formy działalności gospodarczej w ciągu ostatnich 60 miesięcy.

Gdy przychody przekroczą ustalony limit, działalność staje się formalnie działalnością gospodarczą i przedsiębiorca zobowiązany jest do rejestracji swojej firmy w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEiDG) w ciągu 7 dni. Innymi słowy, póki przychody przedsiębiorcy nie przekroczą ustanowionego progu, nie musi on rejestrować swojej firmy, prowadząc tym samym działalność określoną jako nierejestrowana, która zgodnie z ustawą nie jest traktowana jako pełnoprawna działalność gospodarcza.

Czym jest obowiązek identyfikacyjny?

Zgodnie z ustawą o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników każda osoba czy jednostka, która posiada status podatnika i płatnika, w tym również osoby realizujące działalność nierejestrowaną, jest zobligowana do przestrzegania obowiązku ewidencyjnego, jak określa to art. 2 ust. 1 tej ustawy. W ramach tego obowiązku wymagane jest posiadanie identyfikatora podatkowego, który przybiera jedną z dwóch form:

• numer PESEL, który jest przypisany podatnikom będącym osobami fizycznymi, którzy nie są zarejestrowani jako płatnicy VAT ani nie prowadzą działalności gospodarczej,
• numer NIP, przeznaczony dla innych rodzajów podmiotów, które podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu, o którym mówi artykuł 2.

Osoby fizyczne, które nie prowadzą działalności gospodarczej i nie są zarejestrowane jako podatnicy VAT, mogą korzystać z numeru PESEL jako swojego identyfikatora podatkowego. To oznacza, że osoby prowadzące działalność nierejestrowaną nie są zobowiązane do uzyskiwania numeru NIP, gdyż wystarczający jest ich numer PESEL. Jednak istnieje wyjątek od tej reguły, który dotyczy sytuacji, kiedy mimo braku formalnej rejestracji działalności gospodarczej, konieczna jest rejestracja do VAT w określonych okolicznościach. Tę kwestię warto dokładniej zbadać, aby zrozumieć jej konsekwencje dla osób prowadzących działalność nierejestrowaną.

Działalność nierejestrowana a ustawa o VAT

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług definicja działalności gospodarczej obejmuje wszelkie działania podejmowane przez producentów, handlowców, usługodawców, osoby wydobywające zasoby naturalne, rolników oraz osoby wykonujące wolne zawody. Działalność ta charakteryzuje się przede wszystkim ciągłym wykorzystywaniem towarów oraz wartości niematerialnych i prawnych w celu osiągnięcia zysku. Na podstawie tej definicji nawet osoby prowadzące działalność nierejestrowaną można zakwalifikować jako wykonujące działalność gospodarczą.

Art. 15 ust. 1 tej samej ustawy o VAT definiuje podatników jako osoby prawne, jednostki organizacyjne bez osobowości prawnej i osoby fizyczne, które samodzielnie prowadzą działalność gospodarczą według opisu w ust. 2, niezależnie od zamierzonych celów lub osiąganych wyników tej działalności. W uproszczeniu ustawodawca uznaje za podatnika VAT każdą osobę fizyczną, czy to prowadzącą działalność gospodarczą, czy nie, oraz różne formy organizacyjne.

Dodatkowo art. 96 ust. 1 tej samej ustawy nakłada na podatników VAT obowiązek złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenia rejestracyjnego dla celów VAT.

Kiedy powstaje obowiązek posiadania NIP-u dla osób prowadzących działalność nierejestrowaną?

NIP, czyli Numer Identyfikacji Podatkowej, jest przypisany pewnym kategoriom podatników, jak określa to ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy zarówno osoby fizyczne, jak i osoby prawne oraz jednostki organizacyjne bez osobowości prawnej, które są uznawane za podatników na mocy innych ustaw, muszą spełniać obowiązki ewidencyjne.

Obowiązek ten dotyczy wszystkich podmiotów uznanych za podatników i płatników, niezależnie od ich formy prawnej. W ramach identyfikacji podatkowej wyróżniamy dwa główne typy identyfikatorów:

• numer PESEL, stosowany przez osoby fizyczne, które nie są zarejestrowanymi podatnikami VAT ani nie prowadzą działalności gospodarczej,
• NIP, który jest wymagany od innych podmiotów objętych obowiązkiem ewidencyjnym wspomnianym w art. 2.

Na podstawie art. 5 ust. 1 omawianej ustawy podatnicy zobowiązani są do złożenia jednorazowego zgłoszenia identyfikacyjnego do odpowiedniego organu skarbowego lub innego organu wskazanego w specjalnych przepisach, niezależnie od liczby opłacanych podatków, formy opodatkowania czy liczby prowadzonych działalności.

Art. 5 ust. 2 wymienia dane, które powinny znaleźć się w zgłoszeniu identyfikacyjnym osób fizycznych, takie jak pełne imię i nazwisko, imiona rodziców, data i miejsce urodzenia, płeć, nazwisko rodowe, obywatelstwo, adres zamieszkania, typ i numer dokumentu tożsamości oraz numer PESEL (jeśli został przydzielony).

Zgodnie z art. 5 ust. 2a, osoby fizyczne, które nie prowadzą działalności gospodarczej i nie są zarejestrowanymi podatnikami VAT, nie muszą składać tego zgłoszenia, jeśli posiadają numer PESEL. Natomiast art. 5 ust. 4 precyzuje, że zgłoszenie identyfikacyjne podatników będących osobami fizycznymi, którzy prowadzą działalność gospodarczą, powinno zawierać dodatkowo informacje o nazwie firmy, adresach miejsc prowadzenia działalności, numerze REGON, organie ewidencyjnym, kontach bankowych, miejscu przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz szczegółach dotyczących rodzaju działalności.

Formularz CEIDG-1 jest stosowany przez przedsiębiorców do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego, na podstawie którego przypisywany jest NIP. W kontekście tych przepisów ważne jest, aby wiedzieć, jakiego identyfikatora podatkowego powinni używać przedsiębiorcy prowadzący działalność nierejestrowaną – NIP czy PESEL.

Działalność nierejestrowana a status osoby fizycznej

W kontekście dyskusji o statusie podatkowym osób prowadzących działalność nierejestrowaną ważne jest ustalenie, czy takie osoby powinny używać numeru PESEL, czy NIP. Zgodnie z art. 5 ustawy Prawo przedsiębiorców, zaktualizowanego od 1 lipca 2023 roku, nie uznaje się za działalność gospodarczą takiej, która jest prowadzona przez osobę fizyczną, osiągającą przychody nieprzekraczające miesięcznie 75% minimalnego wynagrodzenia, pod warunkiem że osoba ta nie prowadziła działalności gospodarczej w ciągu ostatnich pięciu lat.

Nowy limit 75% minimalnego wynagrodzenia, który zaczął obowiązywać od 1 lipca 2023 roku, oznacza, że przychód z działalności nierejestrowanej nie może przekroczyć 2700 zł miesięcznie. Przed tą datą limit wynosił 50% minimalnego wynagrodzenia.

Osoba prowadząca działalność nierejestrowaną ma opcję zgłoszenia swojej działalności do CEiDG, przekształcając ją tym samym w działalność gospodarczą od daty określonej we wniosku. Ustawa Prawo przedsiębiorców umożliwia prowadzenie działalności na niewielką skalę bez konieczności rejestracji w CEiDG i opłacania składek ZUS.

W świetle tych regulacji osoba prowadząca działalność nierejestrowaną nie jest traktowana jako podmiot gospodarczy w pełnym tego słowa znaczeniu. W związku z tym tacy podatnicy zazwyczaj nie są zobowiązani do posiadania NIP, a wystarczający jest ich numer PESEL.

Artykuł Czy numer NIP jest potrzebny przy prowadzeniu działalności nierejestrowanej? pochodzi z serwisu PG Partner Gospodarczy.

Leasing samochodowy a koszty uzyskania przychodu

Właściciele firm mogą rozliczyć koszty związane z zakupem samochodu osobowego w ramach leasingu operacyjnego lub finansowego. Obie opcje wiążą się z określonymi konsekwencjami podatkowymi. Zgodnie z nowelizacją Ustawy o podatku dochodowym, która weszła w życie 1 stycznia 2019 r., przedsiębiorca może zaliczyć część wydatków związanych z leasingiem do kosztów uzyskania przychodów. Wszystko jednak zależy od wartości auta.

Samochód osobowy do 150 000 zł netto (spalinowy/hybrydowy) lub do 225 000 zł netto (elektryczny) – w KUP można wrzucić całość opłat związanych z leasingiem tj. czynsz inicjalny i raty. W przypadku pojazdów o wartości przekraczającej powyższe limity kosztem uzyskania przychodu będzie ta część należności, która proporcjonalnie do ceny auta, nie przekracza 150 000 zł lub 225 000 zł.

Na czym polega finansowy leasing auta osobowego?

Nabywając samochód osobowy na zasadach leasingu finansowego, do kosztów uzyskania przychodów można zakwalifikować część odsetkową dotyczącą rat (pod warunkiem ich zapłaty). Podatnik uprawniony jest również do wprowadzenia pojazdu do ewidencji środków trwałych i amortyzowania go w czasie za pomocą dwóch metod:

• amortyzacja liniowa – jest to podstawowy sposób amortyzacji samochodu osobowego, w którym stawka wynika z ustawowego wykazu (załącznik do ustawy o PIT) i wynosi 20% w skali roku. Oznacza to, że pojazd będzie amortyzowany przez 5 lat;
• amortyzacja indywidualna – znajduje zastosowanie w przypadku samochodów używanych (przed nabyciem użytkowane przez okres minimum 6 miesięcy) oraz ulepszonych. Maksymalna stawka amortyzacji, jaką można zastosować, wynosi 40% w skali roku, co oznacza, że auto będzie amortyzowane przez 2,5 roku.

Należy pamiętać, że w przypadku samochodu osobowego o wartości powyżej 10 000 zł, właściciel nie może zastosować amortyzacji jednorazowej. Należy także uiścić podatek VAT w całości z góry przy pierwszej racie tuż po odbiorze pojazdu. W ramach leasingu finansowego umowa podpisywana jest na co najmniej 6 miesięcy.

Co oznacza operacyjny leasing samochodowy?

Ta forma prawna polega na udostępnieniu przedsiębiorcy samochodu osobowego, ale bez przeniesienia prawa własności do auta. W dniu zawarcia umowy opłaca on czynsz inicjalny oraz raty wraz z podatkiem VAT dodawanym do każdej z nich. W tym przypadku nie następuje pełna spłata wartości początkowej pojazdu, dlatego po zakończeniu umowy zostaje on zwrócony właścicielowi, czyli leasingodawcy. Przedsiębiorca może jednak go wykupić na własność za określony procent.

Zaletą leasingu operacyjnego auta jest możliwość odliczenia wszystkich kosztów związanych z utrzymaniem pojazdu, a także rat leasingowych. Ponadto do dokonywania odpisów amortyzacyjnych uprawniona jest firma leasingowa, czyli formalny właściciel samochodu osobowego. To on ponosi ryzyko w przypadku odstąpienia od umowy. Przedsiębiorca nie wprowadza więc do ewidencji środków trwałych auta użytkowanego na podstawie leasingu operacyjnego.

Zalety leasingu na jednoosobową działalność gospodarczą

Korzystając z tej formy finansowania samochodu osobowego, przedsiębiorcy mogą zainwestować w rozwój firmy, nawet jeżeli nie są w stanie jednorazowo przeznaczyć na ten cel sporych środków. Leasing w jednoosobowej działalności gospodarczej wiąże się także z możliwością zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu całości raty (części kapitałowej i odsetkowej) – w przypadku leasingu samochodów osobowych obowiązuje limit do 150 tysięcy złotych. Firma ma również prawo odliczać naliczany VAT w wysokości 50% lub 100% – jeżeli pojazd jest używany wyłącznie w celach służbowych, a warunki formalne zostały dochowane.

Choć leasingobiorca nie staje się właścicielem pojazdu, może odliczać wydatki eksploatacyjne, np. koszty serwisu, płynów, wymiany opon czy wycieraczek – 75% w przypadku samochodów używanych w sposób mieszany (do celów firmowych i prywatnych) oraz 100%, jeżeli auto będzie wykorzystywane wyłącznie na rzecz prowadzonej działalności (warunkiem jest prowadzenie ewidencji przebiegu pojazdu).

Ważną zaletą leasingu operacyjnego w jednoosobowej działalności gospodarczej jest możliwość regularnej wymiany pojazdu na nowy. W tym celu wystarczy zrezygnować z wykupu i podpisać nową umowę po zakończeniu aktualnie obowiązującej. Finansujący jest także w stanie uzyskać atrakcyjne zniżki u dealerów samochodowych, dzięki czemu przedsiębiorca nie płaci zbyt wysokiej raty.

Leasing samochodowy a podatek VAT

Nabywając samochód na firmę w ramach usługi leasingu, przedsiębiorca może rozliczyć VAT dwoma sposobami, w zależności od celu, w jakim pojazd jest wykorzystywany w działalności gospodarczej. Jeżeli auto używane jest zarówno na prywatne, jak i służbowe potrzeby, podatnik ma prawo do odliczenia jedynie 50% kwoty podatku VAT od wszystkich rat leasingowych. Ograniczenie to dotyczy również wydatków związanych z bieżącą eksploatacją samochodu osobowego, w tym paliwa.

Natomiast, gdy przedsiębiorca zadeklaruje, że samochód osobowy jest wykorzystywany wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej, wówczas ma prawo do pełnego odliczenia podatku VAT. Należy jednak pamiętać o zgłoszeniu do urzędu skarbowego pojazdu ​jako firmowego na formularzu VAT-26, przygotowaniu regulaminu używania auta w firmie i prowadzeniu ewidencji przebiegu pojazdu. Wszelkie wątpliwości dotyczące kwestii leasingu samochodowego rozwieje PG Partner Gospodarczy – biuro rachunkowe Łódź.

Artykuł Leasing samochodowy w działalności gospodarczej pochodzi z serwisu PG Partner Gospodarczy.